fenerbahçe:0 galatasaray:0

son 10 yılda kadıköy'de izlediğim en "normal" maçtı. fakat bundan önceki maçların sinir harbi, psikolojik savaş içinde geçmesinde ise en büyük sorumluluk bizim tarafa aitti: kadıköy'de her türlü tuzağa düşen; kırmızı kartların eksiksiz olduğu, plansız programsız bir galatasaray vardı hep. ama bu maç; geçen yıl selçuk şahin'in golüyle yenildiğimiz maçın atmosferine benziyordu: sakinliğin yanında, ayarlı dozajda sertlik; ayağa top ve hızlı ataklar; defansta ise neredeyse 0 hata.

aslında yukarıda saydıklarım; sami yen'de galatasaray'ın nasıl böylesine bir seri yakalayamamasını açıklıyor. fenerbahçe tarafı, sami yen'de son 10 yılda izlediğim hiç bir maça galibiyet parolasıyla çıkmadı. evet, bu maçta da galatasaray galibiyet parolasıyla sahaya çıkmadı ama derbide de galibiyete yakın taraf oldu.

derbi, güzel anılar da bıraktı: hagi'nin oyuna yerinde müdahaleleri, gençleri tereddüt etmeden oyuna sokması, elano ve misimovic'in alışıldık kanat oyuncusu gibi olmadan da iyi performans sergilemeleri, pino'nun forvetteki muazzam oyunu, neill'ın sert ve kahraman savunması, ve tabi ki de deplasman taraftarı. son yıllarda gördüğüm en muhteşem taraftardı. ikinci yarı kadıköy ve televiyondaki herkes onları dinledi. "7 yeriz"cilere, "nolur fazla atmayın bize"cilere inat; derbinin yıldızı oldular. orada olmak vardı diye iç geçirdim maçı izlerken. helal olsun hepsine.